सोमवार, ६ एप्रिल, २०२०


जालना जिल्हा रुग्णालयात कोरोना बाधीत एक रुग्ण दाखल
नागरिकांनी घाबरुन न जाता घरीच थांबून जिल्हा प्रशासनास सहकार्य करावे. -जिल्हाधिकारी रवींद्र बिनवडे यांचे आवाहन
जालना,प्रतिनिधी: कोरोनाचा प्रतिबंध आणि उपाययोजना संदर्भात जालना जिल्ह्याची आरोग्य यंत्रणा 
सतर्क राहून काम करीत आहे. जिल्ह्यात कोरोनाचा (कोविड-19) एक बाधीत रुग्णांस येथील जिल्हा सामान्य रुग्णालय,  येथे  दाखल करण्यात आले असुन त्यावर उपचार सुरु आहेत.कोरोना बाधीत रुग्ण ही महिला असुन त्यांचे वय 65 वर्ष आहे. या रुग्णांस दि. 5 एप्रिल, 2020 रोजी  येथील जिल्हा सामान्य रुग्णालयात भरती करण्यात आले होते. या रुग्णाचा स्वब घेऊन तो पुणे  येथे तपासणीसाठी पाठविण्यात आला होता तो पॉझिटिव्ह आला आहे.  या रुंगणाच्या संपर्कातील कुटुंबातील व्यक्तींनाही तपासणीसाठी रुग्णालयात दाखल करण्यात येत असून रुग्ण रहात असलेला संपूर्ण परिसर लॉकडाउन करण्यात  येऊन या परिसरातील व्यक्तीची आरोग्य विभागाच्या 50 टीममार्फत तपासणी करण्यात येणार आहे.  नागरिकांनी घाबरून न जाता आपल्या घरातच राहावे. प्रत्येकाने वयक्तिक स्वच्छता पाळत वारंवार साबणाने हात धुवावेत. सॅनिटायझर चा वापर करावा. सोशियल डिस्टन्स बाबत प्रशासनाकडून सातत्याने देण्यात येणाऱ्या नियमांचे पालन करावे, असे आवाहनही जिल्हाधिकारी रवींद्र बिनवडे यांनी केले आहे.

             पोस्टर च्या साहाय्याने कोरोनाबत जनजागृती.
सिंधीकाळेगाव (प्रतिनिधी) :- जालना शहरातील उपक्रमशील शिक्षक मुक्ताराम खरात  चौधरी नगर
परिसरातील जनतेला कोरोनाबाबत जनजागृती होण्यासाठी पोस्टर च्या माध्यमातून गेट वर "हात धुवुनच घरात यावे" असा संदेश दिला आहे.सध्या कोरोना सारख्या आजाराची साथ मोठ्या झपाट्याने महाराष्ट्रात व देशात परत आहे.हा आजार संपर्कामुळे पसरत आहे.घरात पाच ते सहा व्यक्ती असतात.दैनंदिन गरजेच्या वस्तू जसे की किराणा,भाजीपाला,फळे,औषध घेत असताना नाणी व नोटांना स्पर्श हाताला होतो.आणि त्यामुळे कोरोना सारख्या विषाणू हातावर राहण्याचा धोका निर्माण होऊ शकतो. बाहेरून आलेल्या व्यक्तीला गेटबाहेरच सेनिटायझर ने किंवा साबणाने हात धूवूनच घरात प्रवेश केल्यास कुटुंबातील सदस्यांना सुरक्षित ठेऊन कोरोनाचा प्रसार थांवबता येईल असे मत व्यक्त केले आहे.चौधरी नगर येथील जनतेने या उपक्रमाची सुरवात मोठ्या प्रमाणात केली असून कोरोना सारख्या साथीच्या आजाराला रोखण्यासाठी अशा विविध उपक्रमाचे स्वागत केले आहे.
राज्य उत्पादन शुल्क च्या अधिकाऱ्यांच्या वरद हस्तामुळे बंद बारीत दारू ची विक्री
दारुबंदी आदेशाचे होत आहे उल्लघंन, देशी -विदेशी  दारुची चढ्या भावात  विक्री
धर्माबाद (भगवान कांबळे) :- कोरोना विषाणूच्या संसर्गापासून बचावासाठी २१ दिवसांचा देशव्यापी बंद घोषीत करण्यात आलेला आहे. नांदेड  जिल्ह्यासह राज्यस्तरीय
सिमाही सिल करण्यात आलेल्या आहेत. त्यात दारु ही जीवनावश्यक बाबीत मोडत नसल्याने त्यावरील बंदी ही मद्यपींची चांगलीच तारांबळ उडविणारी ठरली आहे.
या काळात जीवनाश्यक वस्तूची दुकानें दिवसातून काही काळासाठी चालू राहतील याची खबरदारी सरकार घेत आहे. पण काही संधीसाधू लोक हल्ली या गोष्टीचा फायदा घेण्याचा कल वाढला असून धर्माबाद मध्ये याचा प्रत्यय येत असून दारू ची दुकानें जीवनाश्यक मध्ये येत नसल्यामुळे बंद आहेत.  देशी-विदेशी बंदमुळे याचा फटका तळीरामांना बसला असून गळा ओला केल्याशिवाय जमतच नाही, हे सगळे तळीराम वाटेल ते भाव देऊन दारू विकत घेत असून 60 ची देशी दारू हल्ली बंद बारी असल्यामुळे 300 रुपये ला भेटत असून अस्सल देशी वर प्रेम असणारे तळीराम कसेबसे विकत घेऊन कसाबसा आपला गळा ओला करत आहेत. दुसरीकडे आय बी 350 रुपये , आर एस 400 रुपये प्रमाणे मिळत असून, सध्या ह्या दारूचे भाव  दुप्पटच्या वर गेले असून पिणा-याना अव्वाच्या सव्वा पैसे देऊन विकत घ्यावयास लागत आहे. शहरात अनेक ठिकाणी हेच दृश्य दिसत आहे. सध्या पोलीस प्रशासन लॉक डाउन च्या कामात व्यस्त आहेत तरी सुद्धा अवैध दारू विकणारे पोलिसाना चकवा देऊन सर्रासपणे धंदा करत असून हा धंदा करणा-यांना राज्य उत्पादन शुल्क च्या कर्मचाऱ्यांचे वरद हस्त लाभल्यामुळे सध्या शहरांत दारू बेकायदेगीरपणे विक्री चालू आहे आणि शहरातूनच परमिट बार मधून यांना दारू चा पुरवठा होत असल्याची शंका जनतेतून व्यक्त केली जात आहे. तालुक्यातील ग्रामीण भागात मोहफुलाच्या दारूचे अड्डे सर्रास सुरु आहेत. जिल्ह्यात आपत्ती व्यवस्थापन कायदा लागू असतांना नेमक्या कुणाच्या आशिवार्दाने दारुची गळती व विक्री होत आहे, हा नेमका प्रश्न आहे. येथे ग्रामीण भागात बाहेरील जिल्ह्यातून आलेल्यांच्या वाढत्या संख्येमुळे धास्तावलेल्या ग्रामस्थांना आता मद्यपीमुळे व अवैध दारु अड्ड्यांमुळे संताप आल्याचे चित्र आहे.  येथे कोरोनाच्या प्रादूर्भावाने देश हतबल होत असतांना अवैध दारुचे ठेके चालु असणे एका विशिष्ठ विभागाच्या कार्यप्रणालीवर सशंय व्यक्त करणारे ठरत आहे. याकडे आता लक्ष देण्याची गरज आहे.
धर्माबाद उपविभागास नियुक्ती असलेले राज्य उत्पादन शुल्क विभागाचे कर्मचारी जे वसुली अधिकारी म्हणून तालुक्यात दारू विक्री करणा-याचे परिचित असून अवैध मद्यविक्री करणाऱ्या च्या मिठाशी इमान राखत केवळ आपले उकळ पांढरे करून घेत आहेत म्हणूनच त्यांच्या धाडीत महिनेवारी देणारे देशी व विदेशी विक्रेते कधी  सापडतच नाहीत. केवळ औपचारिकता म्हणून परवा याच लॉक डाउन च्या काळात हातभट्टी वर कार्यवाही करून स्वतःची पाठ  थापटवून घेतली.
राज्य शासनाने कोरोना विषाणूचा प्रादुर्भाव रोखण्यासाठी साथरोग प्रतिबंधात्मक कायदा १३ मार्चपासून लागू केला आहे. या कायद्यांतर्गत राज्यसह सर्व  जिल्ह्यातील  सर्व बिअरशॉपी, वाईन शॉप, परमीट रुमबार, रेस्टारेंट, सर्व देशी दारुचे दुकाने १९ मार्चच्या सायंकाळी ५ वाजतापासून बंद केल्याने दारुसाठी मद्यपींची धडपड सुरु आहे.
   जालन्यात आढळून आला कोरोना चा पहिला रुग्ण
 शहागढ चे 26 पैकी 26 आहवाल निगेटिव्ह.
जालना, प्रतिनिधी :- संपूर्ण महाराष्ट्रामध्ये

थैमान घातलेल्या कोरोना व्हायरस पासून जालना जिल्हा सुरक्षित होता.परंतु आता जालन्यात पहिला कोरोना रुग्ण आढळून आल्याने जिल्ह्यात नागरिकांच्या  मनामध्ये धडकी बसली आहे .जालन्यातील दुःखी नगर भागातील 65 वर्षीय महिला हैदराबाद येथे आल्याचे सांगण्यात येत आहे.त्या अनुषंगाने महिलेची तपासणी कोरोना पाॕझिटिव्ह आढळलेली आहे. या महिलेने आगोदर दोन खाजगी रूग्णालयात ऊपचार घेतल्याची माहीती आहे.संपूर्ण शहरात कडेकोट बंदोबस्त करण्यात आला असून काल 32 जणांची स्वॕब तपासणीसाठी पाठविण्यात आले असता पैकी 31 जणांचे अहवाल निगेटिव्ह तर 1 अहवाल पाॕझिटिव्ह असल्याचे सांगण्यात आले.सदरील रुग्णावर जिल्हा सामान्य रुग्णालयात उपचार चालू आहे.
 जिल्हा प्रशासन व पोलिस प्रशासनाने जनतेस लाॕक डाऊन बाबत सहकार्य करण्याचे आवाहन केले आहे.
          🙏🏻🔴नमस्कार🔴🙏
मी विनोद पाटोळे सर
आज मी एक हृदय हेलवणारी वास्तविक  प्रासंगिक कथा आपणास सादर करित आहे....

ती वेड्यातली शहाणी...

आज घरातून शाळेत जातानां नेहमी प्रमाणे  शिवाजी चौकतील पेट्रोल भरुन पुढे जात असतांना 100 मीटर अंतरावर एक दृश्य नजरेस पडले...एक म्हातारी प्रथमदर्शनी प्रत्येकाला वेडी वाटणारी एका कुत्र्याला शिळी भाकर खाऊ घालत होती..ती शिळी भाकरी बहुदा तिने कुनाकडून तरी मागून आणली असावी. हे सर्व पाहुन मी इतर लोकांप्रमाने पुढे निघुन गेलो पण तो प्रसंग काही माझ्या डोळ्यासमोरून जाईना...शेवटी मी पुन्हा त्या म्हातारिकडे आलो येताना मी हॉटेल मधून तिला खाण्यासाठी काही पदार्थ घेतले.पण तीच ते रूप बघुन माझी तिच्याजवळ जाण्याची हिम्मत होत नव्हती.पण मोठ धाडस करुन मी 10 फूटावर गाडी उभी केली आणि ते पदार्थ घेऊन तिच्याजवळ गेलो.
मी- खाते का ?? (पिशवीतिच्याकडे दाखवून)
ती- ईशाऱ्यानेच मान हालवून हो म्हटली.
मी-हे तुला आनल आहे तू खा..त्या कुत्र्याला नको खाऊ घालू.(तिलाच दोन वेळचे खायाचे वांधे आहेत म्हणून मी म्हटलो)
ती-काहीही न बोलता माझ्याकडे एकटक बघत होती बहुधा तिला माझा फुकटाचा सल्ला आवडला नसावा...
मी चुपचाप तिथून निघालो....पण शाळेतुन आल्यावर माझ मन घरि काहि  लागत नव्हतं.मनात ना ना प्रकारचे प्रश्न आणि त्याची विचित्र अशी उत्तरे.
मी दुसऱ्या दिवशी पुन्हा सकाळी तिला घरुनच खाऊ ची पिशवी घेऊन गेलो.आज मात्र ती कालपेक्षा ज़रा सहानुभूतिपूर्वक माझ्याकडे पाहत होती.मी जवळ जाऊन तिला म्हटलो "घे तुला आणल आहे खाऊन घे कुत्र्याला नको देऊ." मानेने तिनेही यावेळी होकार दिला आणि हातानेच मला जाण्याचा इशारा केला.
(तिला बोलताच येत नाही असा माझा समज झाला होता.)
पण मी आज मात्र चोरून हे बघण्याच ठरवल की ती त्या कुत्र्याला खाऊ घालते की एकटीच खाते. मी तिच्यासमोरून गाडी काढण्याचे नाटक केले आणि दुसऱ्या गल्लीतून गाड़ी आइसक्रीम वाल्या दुकानाच्या मागे लावली व् तेथून मी तिची गम्मत पाहत बसलो.20 मिनिट तिने पिशवी उघडली नाही.आणि शेवटी जिथे ती बसते त्या भिंतीच्या मागून त्याच कुत्र्याचा कान धरून ती बाहेर आली.आता दोघे मात्र मी आणलेल्या पदार्थांवर तुटून पडले..एक आई आपल्या बाळाला जेवढ्या प्रेमाने खाऊ घालत तेवढ़याच् प्रेमाने ती त्या कुत्र्याल खाऊ घालत होती..मला खर तर म्हातारिचा राग आला पण मी चुपचाप तिथून पुन्हा निघुन गेलो.
आजही मी बेचैन होतो...राग शांत झाला होता आणि आतला आवाज सांगत होता की *आयुष्यभर पैशाच्या मागे धावणाऱ्या माणसांच्या तुम्हा आम्हा सारख्यांच्या गर्दीत एक म्हातारि जी भीक मागते ती स्वतासोबत एका कुत्र्याला जगवते, पोसते आहे.*
आता मात्र म्हातारीशी माझ एक भावनिक नातं तयार झाल होत..
माझं आता रोजच ठरल होत, सकाळी येताना आणि सायंकाळी घरी जाताना तिच्या जेवण्याच पार्सल तिला देण्याच.आता मात्र ती माझ्यासमोरच त्या कुत्र्याला खाऊ घालायची.आणि मिपण तिला अड़वले नाही.....
*दिवस 8वा* - सकाळी मी तिला पार्सल द्यायला आलो असता जाताना मी तिचा व माझा सेल्फ़ी काढू म्हणून मोबाइल बाहेर काढला..म्हातारीला क्षणात कळाले कि मी फ़ोटो काढत आहे अस..6-7 दिवस अगदी normal वागणारी म्हातारी आज अचानक उठून उभी राहिली आणि चक्क शुद्ध मराठीत बोलली ... *" ए फ़ोटो नाही काढायचा माझा, मोबाईल ठिव"*
(स्वताची फाटक़ी साड़ी नीट करत आणि ब्लाउज़ ठीक करत ती बोलली)
पहिली गोष्ट म्हणजे तिला बोलता येत हे मला शॉकिंग होत..आणि दूसरी गोष्ट तिला स्वताच्या स्री पणाची एवढी प्रखर जाणिव असण हे मला खुप अचंबित करणारं होत..मला माझ्या मुर्ख पणाची जाणिव झाली.(पण मला त्या आजीचा फ़ोटो मित्रांना आणि घरी दाखवायचा होता की या आजीला मदत करा ) मला तेंव्हा अस जाणवल की मी आपण शहाण्यातले वेडे आहोत  आणि ती वेड्यातली शहाणी.
मी प्रचंड अपराधिक भावनेने घरी पोहोचलो..त्या राञी मला झोपतांना, माझ्यातला आतला आवाज म्हणत होता..
*एका वेडसर आजीला तिच्या स्री पणाची एवढी प्रखर जाणिव आहे की तिच्या अर्ध नग्न शरीराचा कुणी फ़ोटो काढू नये आणि स्वताला बहुविद्याविभूषित व मॉडर्न म्हणवणाऱ्या काही तरुणी झींझाण्या (डोक्याचे केस)
मोकळे सोडून कस बस तोंड करुन,इतभर कपडे घालून,हातपाय वाकडे तिकडे करुन सेल्फ़ी घेतात आणि टाकतात social मेडियावर आणि बघतात वाट किती likes मिळतात याची.तर वेडे कोण आणि शहाणे कोण यात माझी आख्ही रात्र गेली.*
*दुसऱ्या  ( 9 व्या दिवशी )*
 मी पुन्हा जातांना खाऊ खाऊ घेऊन गेलो ..मला कळाले होते की आजी बोलू शकते ते ही अगदी स्पष्ट मराठीत..आज मात्र आमच संभाषण झाल.
मी- आजी तुला कालचा राग आला का???
ती- नाही रे.पण फ़ोटो नको चांगल नसत ते म्हणे.
मी- तुला मूल बाळ नाही का???
ती- आहेत रे पण कुणी कुणाच् नसतं .
मी-तुझ गाव कोणत???
ती-तुला नाही सांगणार.
मी- मी उद्या बाहेरगावी जाणार आहे आता नाही येणार.
(हे वाक्य ऐकून मात्र  म्हातारीच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट असे भाव उमटले जे मी टिपले)
ती- तू काय करतो???
मी-शिक्षक आहे.लहान मुलानां शिकवतो.
ती- ठीक आहे जा तू.
मी- (खिशातून काही पैसे काढून तिच्याकडे देत म्हणालो)
घे रोज काहीतरी घेऊन खात जा.
ती- नको पैसे तुला राहु दे,
मला पैसे नको,आहेत माझ्याकडे.(साडीतून एक पिशवी काढत तिने मला पैसे दाखवले)
मी तिथुन निघालो...मला मात्र आता गहिवरून आले होते..
*शेवटचा दिवस*
ऊद्या मी बाहेरगावी जाणार होतो म्हणून आज मी 2 दिवस पुरेल एवढं खायला(अन्न) सोबत घेऊन शाळेच्या रस्त्याने  म्हातारिच्या दिशेने निघालो होतो.
म्हातरीही कदाचित माझीच वाट पहात होती की काय...आज गाडी तिच्यासमोर लावताच ते कुत्र ही जवळ आल..
म्हातारीला मी खायला दिले आणि काहि सुट्टे 260 रुपये दिले.घेत नव्हती पण मी बळजबरीने ते दिले.तिला म्हटलो मी जातोय आज...म्हातारि म्हणे जा....
मी गाड़ीवर बसलो आणि म्हातारीचा आवाज आला
*ए बाळा थांब फ़ोटो काढायचा होता ना तुला काढ़ एक फ़ोटो*
मी ज़रा बावरलो काय कराव सुचेना मी मोबाइल काढला आणि सेल्फ़ी काढण्यासाठी धरला म्हातारिने मान खाली घातली(स्वाभिमान जपायचा असेल कदाचित).  मी नाही काढून हो काढला म्हणून निघालो.
थोड़ पुढे जाऊन मागे वळून पाहिलं म्हातारि माझ्या पाठमोऱ्या आकृतिकडे हताशपणे पाहतअसल्याची मला दिसली.
मी पुढे गाडी चालू लागलो  तेवढयात तेच कुत्र माझ्या गाडीच्या मागे धावत होत...त्या कुत्र्याने माझा एस.पी.कार्यालयापर्यंत पाठलाग केला.
मी गाड़ी थांबवली व तिथल्या टपरिवरून एक बिस्किट चा पुडा घेतला आणि त्यातले भिस्किट काढून त्याच्यासमोर टाकले...पण काही केल्या कुत्रा भिस्किट खात नव्हता पण त्या खाली कागदाला चाटत होता..हे सगळ बघुन रसत्यावरचे एक महाशय बोलले  *"भलता मातेल कुत्रा दिसतय भाऊ"*
काय करावे मला काही सुचेना..शेवटी मी पुन्हा एक भिस्किट चा पुडा घेतला पण यावेळी मी तो फोडला नाही.तसाच त्याच्या तोंडाजवळ धरला आणि काय नवल कुत्र्याने तो पुडा तोंडात घेऊन परतीची वाट धरली..मला सगळा प्रकार लक्षात आला पण मला ते दृश्य प्रत्यक्ष डोळ्यांनी पहायचे होते.सकाळचे 8 वाजले होते खरतर मला शाळेत जायला उशिर व्हायला व्हता तरिपण मी कुत्र्याच्या मागे मागे गाडी घेतली..पुढे जे घडले त्याने माझे डोळे दिपले आणे चक्क संम्पूर्ण चेहऱ्यावर अश्रुंचा वर्षाव झाला ..
*कुत्रा आजीजवळ् आला होता आणि त्याने तिथे तो पुडा आजिकडे दिला आणि ते दोघेही  तो पुडा खात बसले,एका मुक्या जीवाला उपकरांची जाणिव असते याची ती प्रचिती आज प्रत्यक्ष पणे आज आली होती*
मला मी माणूस असल्याची लाज वाटली.कारण जिथे आईबाप मुलांना जड़ होतात...तिथे एक कुत्रा त्याच्या उपकरांची परतफेड करताना मी पाहत होतो...
इतरांनी आणि मी सुद्धा जिला वेडी समजत होतो ती खर तर वेड्यातली शहानी आणि आपण शहाणेतले वेडे आहोत हे दिसून आले होते.
काहि दिवसानंतर  मी परत आलो नेहमीप्रमाणे शाळेला जातांना खूप दिवसानंतर आज्जीची भेट होईल याआनंदाने आज्जीसाठीहि खायचे घेऊन निघालो होतो पेट्रोल भरुन झाल्यावर नेहमीच्या जागेवर जाऊन पाहिले माञ आज्जी दिसुन आली नाहि.बाजूच्या  पानटपरी वाल्याला  चौकशी केली तर तो म्हणला आजी 10-12 दिवस झाले ती गेल्याची  कुठे गेली माहित नाही हे ऐकून मन अगदी सुन्न झाले .
तो म्हणला - तुम्ही आजीचे कोन मि म्हणलो - मी ..मी..कोन मी....अस मणत  पुढे निघुन आलो त्या दिवशी माझे मलाच काहि सुचत नवते ,अति महतौवाचे काम आहे असे शाळेत सांगुन अर्ध्या दिवसाची रजा देऊन मिमी घरी निघुन आलो व सर्व हकिगत बायको ला सांगुन आम्ही दोघेही खूप रडलो त्या  दिवसानंतर आज्जी परत दिसलीच नाही.

*सारांश*
या आजी सारख्या अनेक आज्ज्या मी पाहिल्या आहेत..मला प्रचंड आनंद मिळतो अशा लोकांसाठी काहीतरी करण्यात...माणूस आयुष्यभर पैसा कमावतो आणि जाताना 1 रुपया कपाळाला लाउन जातो,
तो देखील खालीच राहून जातो..मग पैशांची एवढी हाव का????
फक्त एकदा एखाद्या गरीबाला किंवा , एखाद्या असहाय्य माणसाला मदत करुन बघा..
खुप खुप आनंद मिळतो..खर तर मी मनमुरादपणे असा आनंद लूटत असतो...मी काही उपकार नाही करत अशा लोकांवर.उलट मी स्वार्थी आहे पण कसा, मी असाच त्यांच्यावर निस्वार्थपणे प्रेम करुन कर्तव्यबजावत आनंद लुटून घेतो....कारण मी जरी शिक्षक असलो तरीही आजीच् मला बरच काही शिकवून गेली.🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻
  ---  विनोद बी.पाटोळे सर ---
 सरस्वती माध्य .विद्यामंदिर बीड.
          ( 8275004299 )

नवगाव-तुळजापुर गरजुंना शिवसेने अल्पसंख्याक सर्कल प्रमुख राजु पठाण यांचा पुढाकार,पंधरा दिवसांचे धान्य केले सुपूर्द
विहामांडवा प्रतिनिधी :- कोरोनाच्या पार्श्र्वभूमीवर सर्वत्र हाहाकार माजला असताना हातावरचे पोट 
असलेल्या अनेकांची अडचण झाली आहे.अनेक कुटुंब असे आहे.ज्यांचा उदरनिर्वाह रोज काही तरी काम केले तरच घरात चुल पेटते‌.त्यांना लाॅकडाऊन चा फटका बसल्यामुळे त्यांच्यावर उपासमारीची वेळ आली आहे.यामुळे शिवसेना अल्पसंख्याक सर्कल प्रमुख राजु पठाण यांनी अशा गरजुसाठी मदतीचा हात पुढे करुन पंधरा दिवस पुरेल एवढे अन्यधान वाटत केले आहे.

  राष्ट्रीय मानवअधिकार आणि आरटीआय जागरुकता संघटना वतीने जिल्हाधिकारीमहोदय यांना निवेदन सादर.  महा.राज्य नागरी स्वच्छता अभियानांतर्गत मि नगर ...